مواد متداول برای لیوان های پلاستیکی یکبار مصرف عبارتند از پلی پروپیلن (PP)، پلی کربنات (PC)، پلی اتیلن ترفتالات (PET)، پلی استایرن (PS) و پلی لاکتیک اسید (PLA).

با توجه به کدهای بازیافت پلاستیک، مقاومت حرارتی در بین مواد به طور قابل توجهی متفاوت است: PP (کد 5) می تواند تا 120 درجه حرارت را تحمل کند، در حالی که PET (کد 1) تا 65 درجه در برابر حرارت مقاوم است-. PS (کد 6) در برابر گرما و سرما مقاوم است اما در مایکروویو ایمن نیست-. مقاومت فشاری نیز بر اساس مواد متفاوت است. لیوان‌های پلاستیکی سنتی (مانند آنهایی که از PP، PS یا PET ساخته شده‌اند) دارای مقاومت فشاری بین 26 نیوتن تا 975 نیوتن هستند، در حالی که لیوان‌های PLA از 26 نیوتن تا 151 نیوتن متغیر است. لیوان های کاغذی توخالی راه راه و دو جداره-بهترین عایق را ارائه می دهند، با دمای سطحی که بیش از 20 درجه در مقایسه با لیوان های پلاستیکی استاندارد PE{15} روکش شده است.

برخی از لیوان‌های یکبار مصرف که به‌عنوان «تجزیه‌پذیر» به بازار عرضه می‌شوند، به‌دلیل گنجاندن-پلاستیک PP غیرقابل تجزیه-در آزمایش‌های شبیه‌سازی شرایط کمپوست‌سازی صنعتی، نرخ تجزیه 0٪- را نشان نمی‌دهند. آزمایش‌ها نشان می‌دهد که هیچ مهاجرت میکروپلاستیک در نمونه‌های فنجانی PS، PET یا PLA پس از دو ساعت غوطه‌ور شدن در آب جوش مشاهده نشد. برخی از محصولات نامرغوب خطراتی در رابطه با سطوح بیش از حد مواد مضر دارند. به عنوان مثال، باقیمانده های بیش از حد 3-کلرو-1،2-پروپاندیول طبقه بندی شده به عنوان ماده گروه 2B "احتمالاً سرطان زا برای انسان" توسط آژانس بین المللی تحقیقات سرطان (IARC) - در برخی محصولات شناسایی شده است.

لیوان های پلاستیکی باید با استانداردهایی مانند *استاندارد ملی ایمنی مواد غذایی برای مواد پلاستیکی و محصولاتی که قصد تماس با غذا را دارند* (GB 4806.7) و *لیوان های نوشیدنی پلاستیکی* (QB/T 4049) مطابقت داشته باشد. موارد متداول عدم انطباق عبارتند از یکپارچگی مهر و موم و مقاومت در برابر ضربه.